Aspidelaps lubricus - Płużnica przylądkowa, kobra koralowa

Aspidelaps lubricus - Płużnica przylądkowa, kobra koralowa

Nazwa łacińska: Aspidelaps lubricusNazwa polska: Płużnica przylądkowa, kobra koralowaInne nazwy:...

Cryptelytrops (Trimeresurus) purpureomaculatus - Trwożnica mangrowa

Cryptelytrops (Trimeresurus) purpureomaculatus - Trwożnica mangrowa

Nazwa łacińska: Cryptelytrops (Trimeresurus) purpureomaculatusNazwa polska: Trwożnica...

Chrysopelea ornata - Nadobnik ozdobny

Chrysopelea ornata - Nadobnik ozdobny

Nazwa łacińska: Chrysopelea ornataNazwa polska: Nadobnik ozdobny, wężolot zwyczajnyInne nazwy:...

Lichanura trivirgata - Boa różany

Lichanura trivirgata - Boa różany

Nazwa łacińska: Lichanura trivirgataNazwa polska: Boa różanyInne nazwy: Rosy boa (ang.),...

Crotalus durissus vegrandis - Grzechotnik wenezuelski

Crotalus durissus vegrandis - Grzechotnik wenezuelski

Nazwa łacińska: Crotalus durissus vegrandisNazwa polska: Grzechotnik wenezuelskiInne nazwy:...

NOWE ARTYKUŁY

NOWE POSTY NA FORUM

Atheris squamigera - Gałęźnica szorstkołuska

Nazwa łacińska: Atheris squamigera (Hallowell, 1856)
Nazwa polska: Gałęźnica szorstkołuska
Inne nazwy: Variable bushviper, African bushviper, Green bushviper, (ang.)

Obrazy dla: Atheris squamigera - Gałęźnica szorstkołuska 

Cechy ogólne:Występowanie Atheris squamigera - Gałeźnica szorstkołuska
Niewielki, jadowity wąż o niebanalnym wyglądzie należący do rodziny żmijowatych. Głowa szeroka, lekko spłaszczona. Końcówka pyska ścięta. Nie posiada jamek termicznych. Nozdrza po bokach, na poziomie oczu. Między nozdrzem, a okiem znajdują się dwie łuski. Łuski otaczające oko sporo drobniejsze niż reszta. Źrenica pionowa, reszta oka najczęściej w kolorze szarym, oliwkowym lub zielonym. Łuski na ciele nachodzą na siebie, z jednej strony są zaokrąglone. Posiadają poprzeczną, wypukłą pręgę biegnącą przez całą łuskę. Końcówka ostro zakończona, mniej lub bardziej odgięta na zewnątrz. Barwa łusek poszczególnych osobników jest bardzo zróżnicowana. Od jednolicie zielonej, oliwkowej, czerwonej, żółtej, niebieskiej, fioletowej oraz pomarańczowej aż do wielu kombinacji wyżej wymienionych kolorów. Łuski na brzuchu jaśniejsze, mniej kolorowe od reszty. Po stronie brzusznej mają 168-171 łusek. Barwa może się zmieniać przez całe życie (maluszek ubarwiony np. na zielono w przyszłości może zrobić się żółty, czerwony itd.). Skóra najczęściej w kolorze czarnym. Widoczna, gdy wąż się rozciągnie lub jest „napchany”. Ogon chwytny, u młodych osobników najczęściej żółty lub kremowy przez co służy im do wabienia zdobyczy. Dorosłe osobniki osiągają długość od 45 do 75cm przy czym samce są zdecydowanie mniejsze od samic. W naturze żyją 10 - 20 lat (nie zostało to jednoznacznie udokumentowane). W terrariach ze względu na optymalne warunki mogą żyć ponad 20 lat. Mowa tu o osobnikach odpowiednio karmionych, nie otłuszczonych. Prowadzi głównie nocny tryb życia.

Występowanie:
Spotykany w Afryce zachodniej i centralnej. Kenia, Uganda, Kamerun, Kongo, Gabon, Angola, Togo, Ghana.

Biotop:
Gatunek nadrzewny. Spotykany w lasach deszczowych i obszarach o zwiększonej liczbie roślinności. Preferuje stosunkowo niskie i gęste krzewy.

Cechy szczególne:
Charakterystyczne łuski.

Zachowanie:
Nieniepokojony nie przejawia agresji, lecz gdy poczuje się zagrożony potrafi błyskawicznie zaatakować.

Odmiany, podgatunki:
Brak podgatunków. Ubarwienie A. squamigera jest dosyć zmienne przez co możemy spotkać węże w wielu różniących się od siebie kolorach.

Atheris squamigera w terrarium:
Terrarium wertykalne ze względu na ich nadrzewny tryb życia. Dla jednego dorosłego osobnika wystarczy zbiornik o wymiarach 45 x 45 x 65cm lub podobny. Węże te poza sezonem godowym najlepiej trzymać oddzielnie ze względu na udokumentowany kanibalizm. Temperatura od 22 do 26°C. Nocą może spadać kilka stopni. W naturze wilgotność jest bardzo zmienna i zależy od pory roku. W terrarium dobrze jest zasymulować wahania w poszczególnych miesiącach. W terrarium sprawdzi się wilgotność w przedziale 40-60% dodatkowo zwiększana jesienią i wiosną. Należy pamiętać o zraszaniu terrarium/węża, gdyż to pozwoli zaspokoić pragnienie pupila (nie każdy osobnik będzie korzystał z miseczki) - węże leżą w bezruchu i spijają wodę ze swojego ciała, która kumuluje się w ich zagiętych łuskach. Terrarium możemy oświetlać świetlówkami (jeśli zdecydujemy się na żywe roślinki to będzie o wiele lepsze rozwiązanie) lub żarówkami, które jednocześnie posłużą za źródło ciepła. Cykl oświetlenia 12 godzinny. Jako podłoże najlepszym rozwiązaniem będzie torf lub podłoża kokosowe. W terrarium niezbędne będzie miejsce do wspinaczki dla węża (gałęzie, półki na których wąż będzie mógł leżeć). Możemy pokusić się o żywe rośliny przy tym gatunku. Rolę kryjówki może spełniać skorupa kokosa czy gąszcz roślin (nawet sztucznych). Warto w terrarium umieścić miseczkę z wodą do picia. Niektóre osobniki przyzwyczajają się do miseczek i chętnie z nich korzystają.

Pokarm:
W naturze jedzą głównie żaby, jaszczurki, małe ssaki, rzadziej ptaki.
Podrośnięte osobniki z hodowli z reguły bezproblemowo przyjmują gryzonie karmowe (z młodymi może być problem, ponieważ mogą nie być w stanie zjeść oseska myszy). W niewoli można spotkać otłuszczone A. squamigera (zwłaszcza samice). Takie osobniki żyją krócej i mają problemy z rozrodem dlatego ważne przy karmieniu gryzoniami jest to, aby ich zbytnio nie przekarmiać. Maluchy najlepiej karmić raz w tygodniu, podrostki co 10-14 dni, a dorosłe nawet co 3-4 tygodnie w zależności od pory roku.

Dymorfizm płciowy:
Samce znacznie mniejsze od samic.

Rozmnażanie:
Jajożyworodny. Samce dojrzałość osiągają w 2 lata, natomiast samice znacznie wolniej, ponieważ dojrzewają w wieku 4 lat. Rodzą raz w roku. By zachęcić węże do rozrodu dobrze jest naśladować wahania wilgotności jakie występują w naturze. Kopulują najczęściej w okresie wrzesień-listopad. Po połączeniu bardzo szybko dochodzi do kopulacji. Samica po ciąży, trwającej ok. 6-7 miesięcy rodzi od 3 do nawet 17 młodych. Młode mierzące od 15 do 20cm rodzą się wraz z w pełni wykształconym aparatem jadowym. Świeżo wyklute maluchy po wylince powinny bez zbędnego grymasu zjeść noworodka myszy. Niektóre mogą sprawić większy problem. Można je wtedy trochę rozdrażnić dotykając pokarmem końcówki ogona czy pyszczka (możliwe, że po tym zaatakują). Malce są bardziej skore do jedzenia w nocy. Małe squamigery odchowujemy w niewielkich pojemnikach/malutkich terrariach.

Jad:
Typ uzębienia: Solenoglypha. LD50 u tego gatunku przy iniekcji podskórnej wynosi 5mg/kg. Jad hemotoksyczny. Notowano różne objawy ukąszenia. Od obrzęku i bólu do dużo poważniejszych konsekwencji ze śmiercią włącznie. Czasami konieczna może być wielokrotna transfuzja krwi. Nie ma surowicy na jad tego gatunku, ale surowice poliwalentne na jad węży z rodzaju Echis bywają stosowane z dobrymi rezultatami.

Uwagi:
Gatunek jadowity, szybki, o większym zasięgu ataku niż wiele węży naziemnych o podobnych rozmiarach. Powinny się nim zajmować jedynie osoby z jakimś doświadczeniem w kwestii jadowitych węży.

Gatunek ten znajduje się na II liście w rozporządzeniu ministra środowiska ws. zwierząt niebezpiecznych, więc aby legalnie przetrzymywać/hodować te węże przyszły właściciel musi spełnić szereg wymogów wymienionych w w/w rozporządzeniu, a następnie zdobyć odpowiednie pozwolenie.

Link do tekstu rozporządzenia: Link do tekstu rozporządzenia

Opracowane na podstawie:
KLIK
KLIK
KLIK
informacji zawartych na forach internetowych

Opracował: Zespół Trimek.pl

ANKIETA

Połozowate (Colubridae) - 25%
Dusiciele (Boidae) - 25%
Zdradnicowate (Elapidae) - 12.5%
Żmijowate (Viperidae) - 37.5%