Aspidelaps lubricus - Płużnica przylądkowa, kobra koralowa

Aspidelaps lubricus - Płużnica przylądkowa, kobra koralowa

Nazwa łacińska: Aspidelaps lubricusNazwa polska: Płużnica przylądkowa, kobra koralowaInne nazwy:...

Cryptelytrops (Trimeresurus) purpureomaculatus - Trwożnica mangrowa

Cryptelytrops (Trimeresurus) purpureomaculatus - Trwożnica mangrowa

Nazwa łacińska: Cryptelytrops (Trimeresurus) purpureomaculatusNazwa polska: Trwożnica...

Chrysopelea ornata - Nadobnik ozdobny

Chrysopelea ornata - Nadobnik ozdobny

Nazwa łacińska: Chrysopelea ornataNazwa polska: Nadobnik ozdobny, wężolot zwyczajnyInne nazwy:...

Lichanura trivirgata - Boa różany

Lichanura trivirgata - Boa różany

Nazwa łacińska: Lichanura trivirgataNazwa polska: Boa różanyInne nazwy: Rosy boa (ang.),...

Crotalus durissus vegrandis - Grzechotnik wenezuelski

Crotalus durissus vegrandis - Grzechotnik wenezuelski

Nazwa łacińska: Crotalus durissus vegrandisNazwa polska: Grzechotnik wenezuelskiInne nazwy:...

NOWE ARTYKUŁY

NOWE POSTY NA FORUM

Rozporządzenie - czyli o co w nim chodzi

Jak pewnie większość z nas wie, na chwilę obecną w Polsce hodowla jadowitych węży bez wymaganych zarowkazezwoleń jest nielegalna. Zezwolenie możemy otrzymać jedynie na gatunki mieszczące się w II kategorii. Gatunki z I kategorii są zabronione (nie dotyczy to cyrków, ogrodów zoologicznych i placówek badawczych). Poniżej streszczenie całego rozporządzenia pod kątem węży.


Kategoria I – gatunki zabronione w hodowli przez osoby prywatne

Viperinae:

  • Adenorhinos barbouri
  • Bitis albanica
  • Bitis arietans
  • Bitis armata
  • Bitis atropos
  • Bitis caudalis
  • Bitis cornuta
  • Bitis gabonica
  • Bitis inornata
  • Bitis nasicornis
  • Bitis parviocula
  • Bitis schneideri
  • Bitis worthingtoni
  • Bitis xeropaga
  • Cerastes gasperettii
  • Cerastes vipera
  • Daboia spp.
  • Echis spp.
  • Eristicophis macmahonii
  • Macrovipera spp.
  • Montatheris hindii
  • Proatheris superciliaris
  • Pseudocerastes spp.
  • Vipera albizona
  • Vipera ammodytes
  • Vipera bornmuelleri
  • Vipera bulgardaghica
  • Vipera latifii
  • Vipera palaestinae
  • Vipera sachalinensis
  • Vipera transcaucasiana
  • Vipera wagneri
  • Vipera xanthina


Crotalinae:

  • Agkistrodon bilineatus
  • Agkistrodon piscivorus
  • Atropoides spp.
  • Bothriechis aurifer
  • Bothriechis bicolor
  • Bothriechis lateralis
  • Bothriechis marchi
  • Bothriechis nigroviridis
  • Bothriechis rowleyi
  • Bothriechis thalassinus
  • Bothriopsis spp.
  • Bothrocophias spp.
  • Bothropoides spp.
  • Bothrops spp.
  • Calloselasma rhodostoma
  • Cerrophidion spp.
  • Crotalus adamanteus
  • Crotalus aquilus
  • Crotalus atrox
  • Crotalus basiliscus
  • Crotalus catalinensis
  • Crotalus culminatus
  • Crotalus durissus
  • Crotalus enyo
  • Crotalus ericsmithi
  • Crotalus horridus
  • Crotalus intermedius
  • Crotalus lannomi
  • Crotalus mitchellii
  • Crotalus molossus
  • Crotalus oreganus
  • Crotalus polystictus
  • Crotalus pricei
  • Crotalus pusillus
  • Crotalus ravus
  • Crotalus scutulatus
  • Crotalus simus
  • Crotalus stejnegeri
  • Crotalus stephensi
  • Crotalus tancitarensis
  • Crotalus tigris
  • Crotalus totonacus
  • Crotalus transversus
  • Crotalus tzabcan
  • Crotalus vegrandis
  • Crotalus viridis
  • Crotalus willardi
  • Deinagkistrodon acutus
  • Garthius chaseni
  • Gloydius spp.
  • Himalayophis tibetanus
  • Hypnale spp.
  • Lachesis spp.
  • Ophryacus spp.
  • Ovophis spp.
  • Porthidium spp.
  • Peltopelor macrolepis
  • Protobothrops spp.
  • Rhinocerophis spp.
  • Triceratolepidophis sieversorum
  • Zhaoermia mangshanensis


Colubridae:

  • Dispholidus typus


Elapidae:

  • Boulengerina spp.
  • Bungarus spp.
  • Dendroaspis spp.
  • Edichnopsis spp.
  • Elapsoidea spp.
  • Hemachatus haemachatus
  • Hemibungarus spp.
  • Homoroselaps spp.
  • Leptomicrurus spp.
  • Micruroides spp.
  • Micrurus spp.
  • Naja spp.
  • Ophiophagus hannah
  • Paranaja spp.
  • Pseudohaje spp.
  • Pseudonaja spp.
  • Sinomicrurus spp.
  • Walterinnesia spp.


Hydrophiidae:

  • Acalyptophis peronii
  • Acanthophis spp.
  • Aipysurus spp.
  • Aspidomorphus spp.
  • Astrotia stokesii
  • Austrelaps spp.
  • Cacophis spp.
  • Demansia spp.
  • Denisonia spp.
  • Drysdalia spp.
  • Echiopsis spp.
  • Elapognathus spp.
  • Emydocephalus spp.
  • Enhydrina spp.
  • Ephalophis greyae
  • Furina spp.
  • Glyphodon spp.
  • Hemiaspis spp.
  • Hoplocephalus spp.
  • Hydrelaps darwiniensis
  • Hydrophis spp.
  • Kerilia jerdonii
  • Kolpophis annandalei
  • Lapemis spp.
  • Laticauda spp.
  • Loveridgelaps elapoides
  • Microcephalophis spp.
  • Micropechis ikaheka
  • Notechis spp.
  • Ogmodon vitianus
  • Oxyuranus spp.
  • Parahydrophis mertoni
  • Parapistocalamus hedigeri
  • Paroplocephalus atriceps
  • Pelamis platurus
  • Praescutata viperina
  • Pseudechis spp.
  • Rhinoplocephalus spp.
  • Salomonelaps par
  • Simoselaps spp.
  • Suta spp.
  • Thalassophina viperina
  • Thalassophis anomalus
  • Toxicocalamus spp.
  • Tropidechis spp.
  • Vermicella spp.


Kategoria II – na nie możemy dostać pozwolenie

Viperinae:

  • Atheris spp.
  • Bitis heraldica
  • Bitis peringueyi
  • Bitis rubida
  • Cerastes cerastes
  • Vipera altaica
  • Vipera albicornuta
  • Vipera anatolica
  • Vipera aspis
  • Vipera barani
  • Vipera berus (gatunek dodatkowo objęty ochroną ścisłą w naszym kraju = bezwzględny zakaz przetrzymywania/hodowli, dotyczy to także osobników urodzonych w niewoli i przywiezionych do kraju)
  • Vipera darevskii
  • Vipera dinniki
  • Vipera ebneri
  • Vipera eriwanensis
  • Vipera kaznakovi
  • Vipera latastei
  • Vipera lotievi
  • Vipera magnifica
  • Vipera monticola
  • Vipera nikolskii
  • Vipera orlovi
  • Vipera pontica
  • Vipera raddei
  • Vipera renardi
  • Vipera seoanei
  • Vipera ursinii


Crotalinae:

  • Agkistrodon contortrix
  • Bothriechis schlegelii
  • Crotalus cerastes
  • Crotalus lepidus
  • Crotalus ruber
  • Crotalus triseriatus
  • Cryptelytrops spp.
  • Parias spp.
  • Popeia spp.
  • Sistrurus spp.
  • Trimeresurus spp.
  • Tropidolaemus spp.
  • Viridovipera spp.


Colubridae:

  • Boiga irregularis
  • Rhabdophis subminiatus
  • Rhabdophis tigrinus
  • Elapomorphus lemniscatus
  • Philodryas olfersii
  • Tachymenis peruvianus
  • Xenodon severus


Elapidae:

  • Aspidelaps spp.
  • Calliophis spp.


Wszystkie Atractaspididae spp.
Rozporządzenie obejmuje również hybrydy ww. gatunków.


Ogólne warunki przetrzymywania gatunków niebezpiecznych:

1. Zwierzęta gatunków lub grup gatunków niebezpiecznych przetrzymuje się w pomieszczeniach z zastosowaniem podwójnych zabezpieczeń przed ucieczką:

Wewnętrznych skonstruowanych w sposób zapobiegający samodzielnemu wydostaniu się z nich zwierząt, w szczególności:

  • pojemników, terrariów, akwaterrariów, klatek, wewnątrz pomieszczeń
  • oddzielnych budynków, zamkniętych pomieszczeń,przeznaczonych w całości dla zwierząt
  • klatek i wybiegów, funkcjonujących jako niezależne pomieszczenia


Zewnętrznych, w szczególności:

  • zamkniętych i uszczelnionych pomieszczeń lub budynków
  • ogrodzeń, bram, furtek, śluz
  • fos



2. Zabezpieczenia powinny spełniać następujące
wymagania:

Konstrukcja powinna uniemożliwiać ich otwarcie przez znajdujące się w nich zwierzęta oraz przypadkowe otwarcie przez człowieka;

Obszar pomiędzy zabezpieczeniem wewnętrznym i zewnętrznym należy zagospodarować w sposób umożliwiający łatwe zlokalizowanie i schwytanie lub unieszkodliwienie zwierzęcia, które wydostało się poza zabezpieczenie wewnętrzne;

Zabezpieczenia wewnętrzne i zewnętrzne nie mogą mieć wspólnego wyjścia na zewnątrz, o ile nie są skonstruowane na zasadzie działania śluzy.

Zabezpieczenie zewnętrzne powinno uniemożliwiać przypadkowe przedostanie się osób postronnych i ich kontakt z zabezpieczeniem wewnętrznym.


3. Zasady dotyczące zabezpieczeń:

Zabezpieczeń nie wolno pozostawiać otwartych w czasie, gdy w środku znajdują się zwierzęta niebezpieczne.

W chwili otwierania zabezpieczeń wewnętrznych zabezpieczenia zewnętrzne powinny być zamknięte.

Zabezpieczenie wewnętrzne powinno być tak skonstruowane, żeby przed jego otwarciem możliwe było wzrokowe zlokalizowanie zwierząt znajdujących się w pobliżu wejścia.

Na zabezpieczeniu wewnętrznym, w widocznym miejscu, umieszcza się tablicę o rozmiarze nie mniejszym niż format A5, z czytelnym napisem: „UWAGA! ZWIERZĘ NIEBEZPIECZNE DLA ŻYCIA I ZDROWIA LUDZI”.


4. W miejscu przetrzymywania zwierzęcia niebezpiecznego należy umieścić łatwo dostępne:

  1. informację zawierającą nazwę gatunku w języku łacińskim i polskim, jeżeli polska nazwa istnieje
  2. opis jego oznakowania
  3. sprzęt umożliwiający schwytanie lub unieszkodliwienie zwierzęcia niebezpiecznego w przypadku jego ucieczki.
  4. instrukcję zawierającą: 
  5. sposób postępowania w przypadku ucieczki zwierzęcia niebezpiecznego, obejmującą w szczególności metody jego odłowienia lub innego unieszkodliwienia
  • informację o posiadanym niezbędnym sprzęcie umożliwiającym schwytanie lub unieszkodliwienie zwierzęcia niebezpiecznego w przypadku jego ucieczki,
  • sposób postępowania w razie ukąszenia przez zwierzę niebezpieczne w przypadku zwierzęcia jadowitego;
  • listę osób uprawnionych do opieki nad tymi zwierzętami, zawierająca informację o ich roku urodzenia oraz przybliżonej aktualnej masie ciała z dokładnością do 5 kg,
  • spis objawów poukąszeniowych i specyfikę działania jadu,
  • informację o najbliższych placówkach medycznych, które mogą udzielić pomocy w przypadku ukąszenia, ich telefony alarmowe, dokładne adresy oraz najszybszy sposób dojazdu, przy czym co najmniej jedna z tych placówek powinna być czynna całodobowo.
  • kopię dokumentu, który zawiera instrukcję stosowania surowicy (w przypadku jej posiadania), dawkowanie, częstotliwość podawania.


5. Mikroczip:
Warunkiem przetrzymywania zwierząt kręgowych jest ich oznakowanie za pomocą mikroczipa o niezmienialnym i niepowtarzalnym numerze, odpowiadającego normom ISO 11784: 1996 (E) i ISO 11785: 1996 (E), wyprodukowanego do celów znakowania żywych zwierząt.

W przypadku oznakowania zwierzęcia w sposób, o którym mowa w art. 66 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz. Urz. UE L 166 z 19.06.2006, str. 1, z późn. zm.), uznaje się za spełniony warunek, o którym mowa powyżej.

Wszczepienie mikroczipa jest wykonywane przez lekarza weterynarii posiadającego prawo do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, określone w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt (Dz. U. z 2004 r. Nr 11, poz. 95, z 2008 r. Nr 220, poz. 1433 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622).

Miejsce wszczepiania mikroczipa u zwierzęcia niebezpiecznego oraz ograniczenia wynikające z potrzeby zachowania dobrostanu zwierząt:

  • miejsce wszczepienia:

lewa strona karku lub grzbietu, w 1/5—1/3 długości ciała mierząc od przodu

  • ograniczenia dotyczące wszczepiania mikroczipa:

po przekroczeniu 45 cm, a przed przekroczeniem 50 cm długości ciała mierząc bez ogona, jednak nie wcześniej niż 7 dni po wykluciu

Mikroczip powinien być wszczepiony w sposób możliwie jak najbardziej utrudniający jego ewentualne przyżyciowe usunięcie i nie powinien być widoczny przez skórę oznakowanego zwierzęcia.

Mikroczipa nie wszczepia się w trakcie hibernacji zwierzęcia ani w czasie na tyle krótkim przed wejściem w ten stan, że uniemożliwiałoby to pełne zagojenie się do tego momentu miejsca wszczepienia.

Jeżeli wymaga tego dobrostan zwierzęcia, w szczególności mając na uwadze stan zdrowia, kondycję lub rozmiary zwierzęcia, lekarz weterynarii może podjąć decyzję o oznakowaniu tego zwierzęcia w terminie późniejszym niż określony w załączniku nr 4 do rozporządzenia, wydając zaświadczenie, w którym podaje okoliczności, po zaistnieniu których będzie można zwierzę oznakować.

Jeżeli do chwili przekroczenia wieku lub rozmiaru ujętego w rozporządzeniu, zwierzę nie zostało oznakowane, znakuje się je bez zbędnej zwłoki.

Warunki przetrzymywania węży:

Pojemniki, terraria, akwaterraria powinny być wykonane ze szkła klejonego (nierozsypującego się po
rozbiciu) lub tworzywa sztucznego odpornego na wysokie temperatury, metalu, drewna, innych trwałych materiałów, albo z ich połączenia.

Część osiatkowana lub okratowanie zbiornika powinny być dopasowane do rozmiarów zwierzęcia, uniemożliwiające jego ucieczkę, wykonane z materiałów nierdzewnych, oczka siatki nie większe niż 5 mm x 5 mm. Część osiatkowana albo okratowanie mogą być wykonane także z innych materiałów o takiej samej lub większej wytrzymałości.

W pomieszczeniu, w którym znajduje się zbiornik ze zwierzęciem, wszystkie przewody wentylacyjne, kanały instalacyjno-kanalizacyjne, wejścia do pomieszczeń sanitarnych i pomocniczych, okna, drzwi i inne otwory powinny być zabezpieczone tak, aby zwierzę, które uciekło ze zbiornika, nie mogło wydostać się poza to pomieszczenie.

Dodatkowe wyposażenie dla poszczególnych rodzin/podrodzin:

Viperinae, Elapidae:

  • worek lniany lub z innego materiału o podobnej lub większej wytrzymałości, dopasowany do wielkości posiadanego zwierzęcia
  • poskrom (lasso na kiju) lub przedłużona pęseta (chwytak), dopasowane do rodzaju i rozmiarów posiadanego zwierzęcia
  • kij/hak ofiologiczny lub inny sprzęt umożliwiający unieruchomienie i podniesienie zwierzęcia
  • okulary ochronne
  • w przypadku węży, dla których jadu istnieje surowica, należy posiadać:


a) dawkę (lub dawki) odpowiedniej dla gatunku surowicy z aktualnym terminem ważności, wystarczającą
na co najmniej 48 godzin po ukąszeniu, przechowywaną w wymaganej temperaturze,

b) surowicę, przechowywaną w lodówce, oznakowanej w widoczny sposób napisem „SUROWICE
PRZECIWJADOWE”,

c) instrukcję stosowania surowicy (w przypadku jej posiadania), dawkowanie, częstotliwość podawania, a kopia tego dokumentu powinna znajdować się także przy łatwo widocznej instrukcji o której mowa we wcześniejszych działach.

Dopuszcza się odstępstwo od warunków, o których powyżej, jeśli w odległości do 20 km od
miejsca hodowli znajduje się czynna całą dobę placówka medyczna, która dysponuje dawką surowicy,
o której mowa w punkcie a), i która jest powiadomiona o hodowli, przy czym w takim przypadku
placówkę tę należy wskazać w instrukcji. – To tylko teoria, bo placówki medyczne w naszym kraju na chwilę obecną dysponują jedynie surowicami na jad rodzimej V.berus, której hodowla i tak jest prawnie zabroniona (gatunek pod ścisłą ochroną gatunkową).


Crotalinae:

  • terrarium przenośne lub klatka transportowa, dopasowane rozmiarem i wytrzymałością do wielkości posiadanego zwierzęcia;
  • worek lniany lub z innego materiału o podobnej lub większej wytrzymałości, dopasowany do wielkości posiadanego zwierzęcia;
  • poskrom (lasso na kiju) lub przedłużona pęseta (chwytak), dopasowane do rodzaju i rozmiarów posiadanego zwierzęcia;
  • kij/hak ofiologiczny lub inny sprzęt umożliwiający unieruchomienie i podniesienie zwierzęcia;
  • w przypadku węży gatunków jadowitych, dla których jadu istnieje surowica, należy posiadać:

a) dawkę (lub dawki) odpowiedniej dla gatunku surowicy z aktualnym terminem ważności, wystarczającą
na co najmniej 48 godzin po ukąszeniu, przechowywaną w wymaganej temperaturze,

b) surowicę, przechowywaną w lodówce, oznakowanej w widoczny sposób napisem „SUROWICE
PRZECIWJADOWE”,

c) instrukcję stosowania surowicy (w przypadku jej posiadania), dawkowanie, częstotliwość podawania, a kopia tego dokumentu powinna znajdować się także przy łatwo widocznej instrukcji o której mowa we wcześniejszych działach.

Dopuszcza się odstępstwo od warunków, o których powyżej, jeśli w odległości do 20 km od
miejsca hodowli znajduje się czynna całą dobę placówka medyczna, która dysponuje dawką surowicy,
o której mowa w punkcie a), i która jest powiadomiona o hodowli, przy czym w takim przypadku
placówkę tę należy wskazać w instrukcji. – To tylko teoria, bo placówki medyczne w naszym kraju na chwilę obecną dysponują jedynie surowicami na jad rodzimej V.berus, której hodowla i tak jest prawnie zabroniona (gatunek pod ścisłą ochroną gatunkową).


Colubridae:

  • worek lniany lub z innego materiału o podobnej lub większej wytrzymałości, dopasowany do wielkości posiadanego zwierzęcia;
  • poskrom (lasso na kiju) lub przedłużona pęseta (chwytak), dopasowane do rodzaju i rozmiarów posiadanego zwierzęcia;


Atractaspididae, Hydrophiidae:

  • worek lniany lub z innego materiału o podobnej lub większej wytrzymałości, dopasowany do wielkości posiadanego zwierzęcia;
  • poskrom (lasso na kiju) lub przedłużona pęseta (chwytak), dopasowane do rodzaju i rozmiarów posiadanego zwierzęcia;
  • kij/hak ofiologiczny lub inny sprzęt umożliwiający unieruchomienie i podniesienie zwierzęcia;
  • w przypadku węży gatunków jadowitych, dla których jadu istnieje surowica, należy posiadać:

a) dawkę (lub dawki) odpowiedniej dla gatunku surowicy z aktualnym terminem ważności, wystarczającą
na co najmniej 48 godzin po ukąszeniu, przechowywaną w wymaganej temperaturze,

b) surowicę, przechowywaną w lodówce, oznakowanej w widoczny sposób napisem „SUROWICE
PRZECIWJADOWE”,

c) instrukcję stosowania surowicy (w przypadku jej posiadania), dawkowanie, częstotliwość podawania, a kopia tego dokumentu powinna znajdować się także przy łatwo widocznej instrukcji o której mowa we wcześniejszych działach.

Dopuszcza się odstępstwo od warunków, o których powyżej, jeśli w odległości do 20 km od
miejsca hodowli znajduje się czynna całą dobę placówka medyczna, która dysponuje dawką surowicy,
o której mowa w punkcie a), i która jest powiadomiona o hodowli, przy czym w takim przypadku
placówkę tę należy wskazać w instrukcji. – To tylko teoria, bo placówki medyczne w naszym kraju na chwilę obecną dysponują jedynie surowicami na jad rodzimej V.berus, której hodowla i tak jest prawnie zabroniona (gatunek pod ścisłą ochroną gatunkową).


Pełny tekst rozporządzenia: KLIK

 Opracował: Zespół Trimek.pl

 

ANKIETA

Połozowate (Colubridae) - 25%
Dusiciele (Boidae) - 25%
Zdradnicowate (Elapidae) - 12.5%
Żmijowate (Viperidae) - 37.5%